وقتی یکی از یاران تو از زمین پر می‌کشد، به تو فکر می‌کنم و غربت بیشترت. تو مگر چند نفر روی زمین داری که بی‌هیچ حرف و حدیثی یار تو باشند و باری از غم و غصه‌ها را از روی دلت بردارند؟!
چقدر غم تنهایی تو پس از پر کشیدن هر یک از یارانت سنگین است! کاش می‌گفتی بار این غم را چگونه تاب می‌آوری!
آقا! من و امثال من می‌توانیم کمی از جای خالی یارانت را پر کنیم؟ می‌شود به این فکر کنیم که روزی برسد که وقتی به ما فکر می‌کنی، خدا را شکر کنی که ما را داری؟ چه کار کنیم که به دردت بخوریم؟
کاش کسی به من نمی‌گفت جواب این سؤال‌ها معلوم است! من می‌خواهم جواب این سؤال‌ها را از زبان تو بشنوم. آقا! می‌خواهم به دردت بخورم! التماس می‌کنم جواب سؤال‌هایم را بده.
شبت بخیر امام تنها!