#بکاء #توبه #حدیث قَالَ الصَّادِقُ ع إِنَّ الرَّجُلَ لَیَکُونُ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الْجَنَّةِ أَکْثَرُ مِمَّا بَیْنَ الثَّرَی إِلَی الْعَرْشِ لِکَثْرَةِ ذُنُوبِهِ فَمَا هُوَ إِلَّا أَنْ یَبْکِیَ مِنْ خَشْیَةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ نَدَماً عَلَیْهَا حَتَّی یَصِیرَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهَا أَقْرَبُ مِنْ جَفْنِهِ إِلَی مُقْلَتِهِ. امام صادق علیه‌السلام فرمود: گاهی فاصله میان یک انسان و بهشت، به سبب فراوانی گناهانش، از فاصله میان زمین تا عرش بیشتر است؛ اما چیزی نمی‌گذرد که او از ترس و خشیت خداوند عزّوجل، در پشیمانی از گناهانش بگرید، تا آنجا که فاصله میان او و بهشت، از فاصله پلک چشم او تا مردمک چشمش نزدیک‌تر شود. عیون اخبارالرضا علیه السلام