🔴 مقاله 2574 🔆 گعده علمی ـ ۱۴۰۴/۰۹/۰۸ 🔷 امیرالمؤمنین علی در حکمت دوّم از کتاب شریف نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «أَزْرَی بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ»؛ «آن کس که طمع را شعار و لباس زیرین خود ساخت، خود را خوار گردانید.» انسان مختار است که لباس طمع را بر تن کند، اما باید بداند که این جامه، لباس عزت نیست، بلکه لباس ذلت است. حضرت در تعبیری دیگر می‌فرمایند که طمع، ضمانت می‌دهد اما وفا نمی‌کند. بدین‌معنا که به انسان وعده دستیابی به متاع دنیا را می‌دهد و او را ترغیب می‌کند، اما پس از گذشت سال‌ها (مثلاً ده سال) انسان متوجه می‌شود که نه تنها به آن هدف دنیایی نرسیده است، بلکه عمر گران‌بهای خود را نیز از دست داده‌ است که قابل جبران نیست. اما طمع در درجات معنوی و اخروی و رسیدن به بهشت ممدوح است، اما تمهید در امور مادّی دنیایی مصداق این هشدار است. 📣 برای مطالعه بیشتر به آدرس زیر مراجعه نمایید: https://eitaa.com/Hezbolah_121/7950